Woensdag 8 mei, camping Big Oaks, Rehoboth Beach, Delaware

We vertrokken rond half tien van ons rustige plekje op de camping in Virginia Beach en reden zo'n 280 km naar het Noorden. Dat is wel veel , maar de fraaie wegen, het mooie weer en het rustige verkeer maakten veel goed.
Eerst gingen we (maar vóórdat je bij het beginpunt bent....) door en over de Brug-tunnel die Virginia Beach met het schiereiland Chesapeake verbindt, en dat is een heel indrukwekkend geheel, in totaal 17,9 mijl lang. Lange brug, tweemaal onderbroken door een tunnel. We betaalden 17 $ voor dat alles (12 voor 2-assige auto' s maar wij hebben 4 wielen aan de achteras en dan is het duurder, logisch toch?).
Voor je de eerste tunnel ingaat is er een soort eiland gemaakt waarop een café, souvenirshop en een uitzichtpunt vanwaar je niet alleen een mooi uitzicht hebt maar waar je ook uitgelegd wordt wat de geschiedenis is van de baai en die plek. Belangrijk geweest on WW II en basis van de Navy. Duitse onderzeeërs kwamen tot hier. Er liggen in de Baai aan de Atlantic-zijde een stuk of tien oude oorlogsschepen voor anker, te roesten dus, als een soort museum. Ik probeerde wel wat te fotograferen maar het is allemaal zo groot en zo ver weg....
Na de oversteek begon het heel mooie gedeelte. Wat een groen, bomen, bloeiends, vriendelijke huizen, en wat verlaten. Heel rustig op de weg ook, bijna geen verkeer. Prachtige luchten met wisselende wolkenpartijen, en steeds zon.

Af en toe een zijweg die wees naar plaatsen(?), dorpen misschien, met wonderlijke namen als Nassawadox, Wachapreague, Accomac en Cincoteage.
We staken de staatgrens met Maryland over, en daar was het ook al zo mooi. Hier zagen we ook wel weer in elkaar stortende huizen, vernielde bomen, staketsels , en zo, waarschijnlijk resten van Sandy, ook hier. En ook viel me op het grote aantal huizen met kennelijk nèt nieuwe daken, kunststoffen daken, maar in een kunstmatige pannenrode kleur, namaakpannen.
In Delaware, de staat die er na komt en erg klein is, zag ik niks van vernielingen, en mijn theorie is dat ze hier minder last hadden vanwege het grote platte eiland (een soort outerbank eigenlijk) dat hier voor kust ligt, die de orkaan misschien heeft opgevangen. Maar dat is mijn idee en het stoelt niet op enige echte kennis van zaken.

Het laatste stuk ging weer over een tweebaansweg en dus langzaam. Trouwens, racen is er nooit bij in de USA want je mag nooit harder dan 70 en dat is dan op een Interstate. Normaal mag je 55 mijl per uur rijden, ook op een vierbaansweg en dat is een zegen. En hard genoeg.
Toch fantastisch om zo'n Tomtoma te hebben die je gewoon zegt hoe je moet rijden en je voor de deur afzet! Steeds weer verbazend. Soms heeft ze wat moeite de Engelse namen uit te spreken maar verder doet ze het goed. En zo kwamen we dus ook hier. Heel rustig hier. De meeste caravans staan er permanent en zijn op dit moment niet "bewoond": het lijkt er op dat we het hele toiletgebouw weer voor ons alleen hebben! Bij de ingang van de camping staat een levensgroot piratenschip, net als op de speelplaats  wat doet vermoeden dat het hier 's zomers heel erg druk is met veel gezinnen...toch is het nog zo'n 7 kilometer van zee.
Wim had vanmiddag een vervelende ervaring gehad bij het tanken: z'n creditcard kon bij de pomp niet gebruikt worden, wat vaker gebeurt, maar bij de receptie werd die door het betaalapparaat geweigerd. Contant voor 40 dollar benzine gekocht. Hij wou nu weten of het aan het tankstation gelegen had of aan de creditcard. We liepen ( jaja, loopafstand!!) naar een winkel waar een ATM was. Wim kon daar zijn saldo controleren en geld opnemen (we moeten deze camping contant betalen) en konden erna geheel gerustgesteld naar "huis" terugkeren.

Lekker in de zon een glaasje genomen, de meegekregen pizza van gisteren in de oven opgewarmd, en opgegeten, , smaakte nog prima, en daarna kon ik eindelijk weer eens m'n vuurtje opbouwen en aansteken...je bent padvindster geweest of niet! (Wilowa- groep Rotterdam)
Els