Howard Johnson

We gaan zometeen met de hotelshuttle van Howard Johnson Inn naar het vliegveld.

Einde reis, eind van de blog.

Gisteren bij het afrekenen een paar leuke verrassingen. De schade aan de voorkant  (de niet-spiegelkant) van de spiegelarm, een deukje van twee centimeter in het staal, heb ik aangewezen. Het viel niet op. De platte spiegel had ik niet vervangen omdat ik met de bolle onderspiegel goed kon redden, en Els er mee leven kon. Toen ik de schade een maand geleden meldde zei de Cruise America man dat er dan arbeidskosten van duizend dollar zouden zijn boven het verzekerde bedrag.

Wel, ik bleek de kapotte spiegelset te moeten betalen verminderd met wat ik aan de nieuwe bolle spiegel had uitgegeven: totaal honderd dollar. Verder niets. We kregen wel het geld voor door ons aangeschafte pannen en kussens terug, ik had de rekeningen bewaard.

Aardige lui. Els had binnen alles opgeruimd en piekfijn schoongemaakt, ik had de propaan en benzine tot het gewenste niveau aangevuld, en al het vuile water verwijderd; we waren ook heel braaf geweest.

En ook werd ons het verwijderen van het batterijtje uit de geur- en brandmelder niet kwalijk genomen.

De dag die we plotseling overhadden en waarvoor we een hotel hadden besteld werd al beschreven.

Voor alle wetenswaardigheden is hier geen tijd en geen plaats.

Het was een vakantie om met genoegen op terug te zien.

Els en Wim

Het vorige bericht van wim vraagt wellicht enige uitleg. We zijn dus NIET naar die camping gegaan vanwaar je het Vrijheidsbeeld kon zien, maar in één stuk door naar OldBethpage. Lange tocht en zeker niet aangenaam door het drukke verkeer rond NewYork. We moesten over de Hudson en wilden niet door Manhattan. Namen daartoe de Washingtonbridge, een tolbrug (13$) en vreselijk druk. Bovendien een delay van minstens een kwartier, waarom onbekend. En dan sta je daar, ingeklemd tussen van die enorme lorries. Enfin, niet zeuren. Tomtoma deed weer keurig haar werk . Een verrassend aardige camping, heel stil ook. We besloten toen al meteen de camper een dag eerder in te leveren en de laatste nacht een hotel 

te nemen. Gedaan!!!

Einde uitleg.

42ste straat

Zojuist in de 42 straat aangekomen met de E-train, een snelle subway die je in een half uur naar Manhattan brengt. Door alle elkaar snel opvolgende dingen schoot het eten erbij in. Nu zitten we om drie uur aan een pizza, in Appelbbe's, waar je als eter meteen free wifi hebt.

Well, we hebben de camper ingeleverd, alles prima verlopen.

Nu een paar uurtjes Manhattan!

Wim

Quakertown

We vertrekken zometeen uit Quakertown.

Waarschijnlijk naat Old Bethpage op Long Island, onze laatste stop voor het inleveren van de camper.

Daar hebben we geen wifi.

De tocht door New York krijgt een noordelijker route dan eerst gepland. Hei is niet duidelijk wat ik allemaal kan en mag met een camper.

Daarom nu in één ruk van hier naar Old Bethpage. Camping Battle Row Campground. Weinig faciliteten maar niet zo heel ver van de inleverplaats.

Wim

Mothers day

Wat een prachtig weer; heerlijk. 

Om een uur of 9 verlieten we de camping en lieten ons dus voor het laatst over dat kronkelige smalle weggetje naar beneden zakken. Even later zaten we op een 4-baansweg, die steeds drukker werd. Bij een ingewikkeld kruispunt van wegen overrulede ik Tomtoma weer eens en stuurde ik onszelf een verkeerde afslag af....zucht van de chauffeur. Misschien moet ik Tineke's raad opvolgen..gewoon ogen dicht en niet mee bemoeien! Maar ik kijk wel graag mee, dat is het probleem.

Enfin, het kwam allemaal weer goed want onze Toma is geduldig en brengt ons steeds op het goede pad terug. Wel een vervelende tocht door wegwerkzaamheden waardoor je rijbaan smaller wordt: en dat voelt niet fijn! 

We kwamen hier goed aan; heel mooi hier, beetje bergachtiger dan in Amishcountry. We zitten hoger en het is hier kouder, ook al door de harde wind. Wel heel zonnig. Het had hier gisteren veel en hard geregend en sommige plekken zijn zompig, maar waar wij staan niet zo.

Primitieve camping, deze Homestead Campground. Heel groot, veel plaatsen, maar slechts één toilet en douche en dat ook nog 's on- Amerikaans primitief.

Toen we aankwamen was er niemand, en op een bordje werd gevraagd een telefoonnummer te bellen. Net toen Wim z'n telefonino pakte kwam er een auto aan met wat kennelijk de baas was. Ze was ons tegengekomen; een huur- camper op deze weg; die zou wel op weg zijn naar de Campground en haar hulp nodig hebben, dus draaide ze om....wat aardig weer. Plaats aangewezen met het beste Wifi ( maar we hebben onze twijfels). Van haar ( en hem , want hij was er ook bij) ook gehoord waarom er zo veel verkeer was: juist ja; Mothers Day!! Dat is waar ook; Niet aan gedacht. ( je berichtje kwam later, Herman)

De man vroeg meteen of we van hiken hielden en wees ons op mooi wandelgebied dat vlak achter de camping begint. Na er lunch gingen we op pad. Heel mooi hier, al dat jonge loofbomengroen en al die planten en bloemen er onder. Wel veel rotsblokken en stroompjes, over en onder gevallen bomen klauteren en wringen, maar zeker de moeite waard. Omdat we net van Hans een mail hadden met het bericht dat Con op een rots is uitgegleden in Bretagne en haar pols heeft gebroken, waren we als vanzelf nog voorzichtiger. 

5 uur terug.

Van Herman het bericht dat Googlemaps onze route niet meer wil bijwerken. Volgens de kaart hangen we dus nog steeds in Delaware terwijl we al aardig richting New York komen.

Als het goed is, en alles volgens plan verloopt kunnen we van de camping die we morgen hopen te bereiken, het Vrijheidsbeeld  zien! Dat vind ik wel een opwindende gedachte.

De foto's die ik denk bij te voegen zijn vrnl bloemen vermoed ik. 

Aanvulling

Je moet een blog beperkt houden. Toch nog een paar dingen over het functioneren van een Amish- gemeenschap.

Niemand heeft na zijn twaalfde onderwijs genoten. Hoe kom je aan teachers?  - Het is bij meisjes een gewilde job, en je kunt je als je achttien bent er voor aanmelden. Er is een (soort) schoolbestuur van drie vaders, gekozen uit de volwassen mannen. Dat bestuur benoemt. Als een onderwijzeres trouwt moet ze weg.

De voorganger in de kerk wordt door het lot aangewezen na een simpele selectie. Alle mannen die bij de eerste kiesronde meer dan één stem hebben doen mee. Dan leggen deze mannen een papiertje in een bijbel. De bijibels gaan rond, er wordt gezongen, en dan wordt geconstateerd wiens bijbel op een bepaald moment ergens is (het bepalen van dat moment en de plaats van de bijbel begreep ik niet). Als jouw papiertje in de door het lot aangewezen bijbel zit ben jij de toekomstige voorganger. Je kun niet weigeren.

Je wordt niet voor je achttiende gedoopt, en je bepaalt zelf wanneer. Dat kan op je dertigste zijn of later. Pas als je gedoopt bent hoor je er echt bij. Je kunt dus lang aarzelen. Bijvoorbeeld tot je wilt trouwen.

Ben je eenmaal gedoopt dan kun je er niet meer uit. Dan besta je niet meer, als je eruit stapt, men kent en accepteert je dan nergens meer.

De kracht van het geloof, de stringente regels, het uitstoten van afvalligen, het is als bij andere succesvolle geloofsgemeenschappen als de Joden, de Mormonen, de Islam.

Fascinerend en raadselachtig, gewoon en alledaags.

Tenslotte nog iets over moderne techniek - Sinds een aantal jaren werken ze met zogenoemde melkrobots. Een koe gaat door een hek of nauwe doorgang, de ingebrachte chip zegt dat ze mag, om de uiers worde zuigdoppen geslingerd en er begint een melkproces. Een soort geavanceerde melkmachine. Een koe wordt geweigerd als het haar tijd nog niet is, enzovoort; een koe mag tweemaal per dag langskomen, dat maakt haar rustiger en bevordert de melkproductie. De techniek komt uit Nederland. Ik weet niet hoe dat met de elektriciteit zit. Maar nu kan één persoon 50 koeien bemelken.

Ik weet weinig van weini van deze dingen de details, ben daar ook niet nieuwsgierig genoeg  naar.

Helemaal consequent lijkt me eigenlijk niet het gebruik maken van veeartsen. Dat doen ze wel, ook bij bijvoorbeeld de moeilijke bevalling van een koe.

Wim

Amish country

Ik sprak ze altijd verkeerd uit als emisj; het is amisj, met een Nederlands klinkende a.

Vanmorgen met de kampeerplaatsbuurman vanuit de camping naar beneden gewandeld over agrarische paden en boerenland. Doordat deze buurman hier al meer dan tien jaar tweemaal per jaar lang kampeert kent hij nogal wat mensen (amish dus) in de buurt en heeft hij van sommigen het familieleven meegemaakt. Hij is een doener en als hij werk ziet helpt hij mee: bron van contact. Daardoor had ik een ongezochte introductie bij een paar mensen die we op het erf van een grote boerderij in de buurt ontmoetten.

Zoals een dochter des huizes die gister de laatste schooldag van haar leven had gehad: ze is twaalf en de schoolvakanties van de Amish zijn begonnen; een jonger broertje; een iets grotere jongen, en later bij de tomatenkas ook de moeder, de vrouw des huizes, die met een hark van achter de boerderij kwam. Er stonden een paar paarden op stal, de koeien waren buiten op een paar kalfjes na. De deel zag er erg vertrouwd uit, zoals in de veertiger jaren een deel in Dalen, het dorp waar ik woonde er uitzag. De koeienstal had een tralierooster over de grup; bij ons was die open van boven.

Er hingen paardenhoofdstellen aan een deelwand: de tijd heeft stilgestaan.

Het schooltje waar we (ook) langs gelopen waren is er eentje van de tientallen in de omgeving: een ruimte waar alle acht tot achttien kinderen van het dorp in eén ruimte leshebben. Van een ongeschoolde juf. Het is dunkt me iets ruimer dan het schooltje van Lhee in het Openluchtmuseum. 

De kinderen van de boer, Amish King, die ik daar sprak waren eigenlijk niet extra verlegen tegenover zo'n vreemde meneer, maar ja, ze kenden Henk al jaren. Een conversatie is er natuurlijk niet, wel wat uitwisseling van grapjes.

Ok, er was veel te beleven. Het was allemaal verrassend dichtbij. Maar daarnaast was er veel verrassend vreemd. 

Ze gaan eens in de 14 dagen naar de kerk; maar kerken hebben ze niet, de samenkomst is bij iemand aan huis. Omstebeurt. De dienst duurt van half negen tot twaalf; veel zingen en bijbellezen.

Henk was een keer meegegaan en had om wat te doen te hebben om een engelse bijbel gevraagd. Maar die hadden ze niet: alles gaat in hun eigen taal. (Kinderen leren op school pas Engels)

Als een jongen 18 is krijgt hij een paard, twee jaar daarna zo'n karretje. Meisjes en vrouwen zijn voor de dingen binnenshuis en voor de moestuin.

Toen we van een heuvel over het landschap keken wees Henk een paar huizen aan waar elektriciteit was. Niet iedereen is hier Amish.Wel de meesten. Veel Amish zijn boer maar er zijn minder boerderijen dan mannen. Er zijn nogal wat bouwvakkers. Het probleem van aannemersbedrijfjes is dat ze vaak materiaal moeten vervoeren maar geen auto mogen rijden. Dus hebben zulke bedrijfjes één niet-amish man in dienst.

Els was vanmorgen met de buurvrow naar een thriftshop; boven was een quiltatelier. Els kwam met vier nieuwe kledingstukken thuis..

Vanavond met dezelfde buren uit eten geweest in een dorp verderop, met hun auto. Eenvoudig maar lekker.

Ik moet ophouden want zometeen wordt de wifi afgesloten.

We gaan morgen waarschijnlijk naar Quakerville, overmorgen naar Jersey City.

Ik probeer nog een paar foto'tjes toe te voegen

Wim

Naar Pensylvania, Amish Country

We vertrokken , ik wel met enige weemoed. Als ik later aan deze reis of deze camping terugdenk, zal het zijn aan dat wonderstille bos waar we doorheen  moesten om het toiletgebouw te bereiken. Zo stil en 's nachts  zo donker! En die rondspringende eekhoorntjes.

Maar goed , óp naar een volgend avontuur! Eerst zien zonder kleerscheuren de 200 km af te leggen richting Pensylvania. Ik had het plan opgevat niet al te veel mee te kijken vandaag,en dat beviel goed. Ten eerste hebben we geen echt goeie kaart en ten tweede weet Tomtoma ons altijd goed te begeleiden. We reden eerst op een heel rustige (tol)weg en moesten in Wilmington afslaan naar het N. W. , de 7 die al gauw overging in een tweebaansweg. We zagen het landschap veranderen van grootschalige landbouwgronden naar glooiende akkers, met kleinere boerderijen. En al spoedig zag ik overal was buiten hangen, veel was, broeken en broekjes in oplopende maten, bloeses idem dito en zakdoeken, heel veel zakdoeken. We kwamen dus in Amishcountry. De Amish gebruiken geen drogers natuurlijk. En hebben heel veel kinderen. En de bekende koetsjes , en op de erven Amishvrouwen aan het wieden. Af en toe een meisje en  een jongen op een step, allemaal in klederdracht. 

De camping prima gevonden. Een paradijs! 

Gelegen boven op één van die glooiende heuvels. Om hier binnen te komen moet je door een slagboom, dat wel. Er zijn ook veel regels al hebben wij daar geen last van. Van de buren die hier al 15 jaar jaar komen is ze (Bazin Bonnie) geneigd honden die twee maal blaffen weg te sturen! 

Wij kregen allerlei adviezen over de Amish en het bekijken van quilts. En nadat we geluncht hadden en heerlijk op ons mooie plekje hadden zitten genieten (ik was vast begonnen aan dit blog,  en dat was maar goed ook want internet heb je hier maar tot 9 uur) zijn we naar Intercourse gereden ( mijl of 8), waar je een hele dag wel kunt doorbrengen met het in- en uitlopen van winkels vol pottery, houtproducten, maar vooral quilts en alles wat daar bij hoort. Ook een klein museum. Ik heb nog nooit zo veel quilts bij elkaar gezien. Alles machine-gepieced en handgequilt. Niet met elektrische machines! 

De lapjeshoeveelheden .... Om te smullen!  Ik kocht niks want in zo'n hoeveelheid weet ik niet wat ik moet kopen, maar alleen al het bekijken vond ik heerlijk.; ik kreeg enorme zin om wat ijveriger met mijn vingerhoedquilt verder te gaan. Wim liep ergens anders in het dorp en ik ontmoette hem om kwart voor 5 op een bankje. We waren allebei flink moe en gingen naar ons paradijsje terug waar ik Wim behoorlijk professioneel achteruit onze plek inloodste. Dat is een kunst op zicht, die ik niet beheers, dus als het eens lukt is dat het vermelden waard.

We dronken en aten en ik maakte een vuurtje.

 En maakten kennis met een man waarvan Bonnie ons had gezegd dat hij uit Amsterdam kwam. Eigenlijk zag hij mij met m'n fototoestel in de weer em vroeg of hij een foto van ons beiden zou nemen. Toen antwoordde ik hem in het Nederlands.

En zo kwam het dat we een half uur later bij hun onder de luifel en later in hun caravan koffie zaten te drinken en vooral te kletsen. Interessant want zij komen hier dus al 15 jaar en kennen veel Amishfamilies erg goed en zijn erg gehecht aan hen en aan deze plek. 

Intussen barstte onweer los en in hevige regen zochten we onze camper weer op! Kwart voor 11! In geen vier weken zo laat naar bed gegaan! En... dus geen kans meer om blog te publiceren. Ik ben er nu dus in bed mee bezig; het is bijna 8 uur en ik ben klaar. Nog even corrigeren en een foto of wat bij doen. De quilts mocht je eigenlijk niet fotograferen maar toen ik dat ontdekte had ik al een paar zondes begaan...

Nog even Lewes door Els

IIk voeg nog even wat foto's toe, om te laten zien dat het toch niet zó Nederlands aandoet.Maar wat een ongelofelijk aardig stadje is dat! Blij met de tip, Herman!

Verder was de camping ook heel aangenaam, en uiterst stil. Die voorjaarsbossen hebben iets heel speciaals hier, waarschijnlijk door de enorme varieteit aan loofbomen. Er staan ook wel wat dennen en larixen tussen, maar over het algemeen waren het loofbomen met schilderachtige groensoorten. 

Ik maakte thuis ern lekkere salade en we genoten van een rustige, zachte avond bij een lekker vuurtje, voornamelijk van zelf gesprokkeld hout. En dat is toch het leukst!

Els

Lewes

Lewes in Delaware blijkt de eerste permanente Europese nederzetting te zijn geweest in wat nu de Verenigde Staten zijn. Nederlandse nederzetting, in 1631 gesticht door Hoornse ondernemers (het volgend jaar door Indianen onder de voet gelopen) Die historische details interesseren ons eigenlijk niet zo. Men is daar duidelijk Dutchfriendly.

Ze hebben het het Zwanendaal museum (de oorspronkelijke naam van de nederzetting was Swanendael) gemaakt in een mooi ogend huis dat gebouwd is naar het stadhuis van Hoorn (zie foto). De beheerder sprak heel behoorlijk Nederlands en lichtte ons meer dan voldoende in. Foto gezien van onze koning en koningin.

Lewes is heel klein en onamerikaans. Eigenlijk is dat niet goed geformuleerd: alles is Amerikaans, maar de paar straten van het centrum waar we doorheen liepen hadden gezellige winkels, een aardige tweedehands boekhandel, eethuisjes op menselijke maat. Het was niet zo uitgesproken toeristisch als die beach-plaatsen. Ze hebben overigens wel een strand en de zomerse drukte maakt dat je na 1 mei parkeermeters moet gebruiken. Wij zij niet op of bij het strand geweest. 

De mensen die we spraken waren Amerikaans-extrovert. Een meneer die we de weg vroegen naar Zwanendael bracht meteen zijn eigen naam te berde: Van Meter. Dat soort dingen.

Omdat we bij de koffie in een bakkerswinkel een nogal voedzame kaneel-swindle gegeten hadden en we 's middags in het bos wilden wandelen besloten we om toch maar naar de camping te gaan om thuis een boterham te eten: het stadje is maar zeven kilometer van onze camping.

Lekker wandelweer. Er is hier een fiets-wandeltrail, dat van Lewes naar Rehoboth Beach langs onze camping loopt. Helaas geen rondje; 5 km heen, 5 km terug, onder meer door een zoutwatermoeras. Interesting, en terug ziet het er toch een beetje anders uit. Het was warmer dan we gewend zijn, maar we hebben het douchegebouw voor ons alleen.

Els kocht in Lewes een dikke katoenen bloese; mijn creditkaart werd (weer) niet geaccepteerd, dus werd er ouderwets betaald. Bij de bank werkte het pasje weer wel; heb daar voor de zekerheid enkele honderden dollars getapt.

Morgen naar Pennsylvania, naar een Amish-gebied, onder meer om mooie quilts te zien.

Wim

Woensdag 8 mei, camping Big Oaks, Rehoboth Beach, Delaware

We vertrokken rond half tien van ons rustige plekje op de camping in Virginia Beach en reden zo'n 280 km naar het Noorden. Dat is wel veel , maar de fraaie wegen, het mooie weer en het rustige verkeer maakten veel goed.
Eerst gingen we (maar vóórdat je bij het beginpunt bent....) door en over de Brug-tunnel die Virginia Beach met het schiereiland Chesapeake verbindt, en dat is een heel indrukwekkend geheel, in totaal 17,9 mijl lang. Lange brug, tweemaal onderbroken door een tunnel. We betaalden 17 $ voor dat alles (12 voor 2-assige auto' s maar wij hebben 4 wielen aan de achteras en dan is het duurder, logisch toch?).
Voor je de eerste tunnel ingaat is er een soort eiland gemaakt waarop een café, souvenirshop en een uitzichtpunt vanwaar je niet alleen een mooi uitzicht hebt maar waar je ook uitgelegd wordt wat de geschiedenis is van de baai en die plek. Belangrijk geweest on WW II en basis van de Navy. Duitse onderzeeërs kwamen tot hier. Er liggen in de Baai aan de Atlantic-zijde een stuk of tien oude oorlogsschepen voor anker, te roesten dus, als een soort museum. Ik probeerde wel wat te fotograferen maar het is allemaal zo groot en zo ver weg....
Na de oversteek begon het heel mooie gedeelte. Wat een groen, bomen, bloeiends, vriendelijke huizen, en wat verlaten. Heel rustig op de weg ook, bijna geen verkeer. Prachtige luchten met wisselende wolkenpartijen, en steeds zon.

Af en toe een zijweg die wees naar plaatsen(?), dorpen misschien, met wonderlijke namen als Nassawadox, Wachapreague, Accomac en Cincoteage.
We staken de staatgrens met Maryland over, en daar was het ook al zo mooi. Hier zagen we ook wel weer in elkaar stortende huizen, vernielde bomen, staketsels , en zo, waarschijnlijk resten van Sandy, ook hier. En ook viel me op het grote aantal huizen met kennelijk nèt nieuwe daken, kunststoffen daken, maar in een kunstmatige pannenrode kleur, namaakpannen.
In Delaware, de staat die er na komt en erg klein is, zag ik niks van vernielingen, en mijn theorie is dat ze hier minder last hadden vanwege het grote platte eiland (een soort outerbank eigenlijk) dat hier voor kust ligt, die de orkaan misschien heeft opgevangen. Maar dat is mijn idee en het stoelt niet op enige echte kennis van zaken.

Het laatste stuk ging weer over een tweebaansweg en dus langzaam. Trouwens, racen is er nooit bij in de USA want je mag nooit harder dan 70 en dat is dan op een Interstate. Normaal mag je 55 mijl per uur rijden, ook op een vierbaansweg en dat is een zegen. En hard genoeg.
Toch fantastisch om zo'n Tomtoma te hebben die je gewoon zegt hoe je moet rijden en je voor de deur afzet! Steeds weer verbazend. Soms heeft ze wat moeite de Engelse namen uit te spreken maar verder doet ze het goed. En zo kwamen we dus ook hier. Heel rustig hier. De meeste caravans staan er permanent en zijn op dit moment niet "bewoond": het lijkt er op dat we het hele toiletgebouw weer voor ons alleen hebben! Bij de ingang van de camping staat een levensgroot piratenschip, net als op de speelplaats  wat doet vermoeden dat het hier 's zomers heel erg druk is met veel gezinnen...toch is het nog zo'n 7 kilometer van zee.
Wim had vanmiddag een vervelende ervaring gehad bij het tanken: z'n creditcard kon bij de pomp niet gebruikt worden, wat vaker gebeurt, maar bij de receptie werd die door het betaalapparaat geweigerd. Contant voor 40 dollar benzine gekocht. Hij wou nu weten of het aan het tankstation gelegen had of aan de creditcard. We liepen ( jaja, loopafstand!!) naar een winkel waar een ATM was. Wim kon daar zijn saldo controleren en geld opnemen (we moeten deze camping contant betalen) en konden erna geheel gerustgesteld naar "huis" terugkeren.

Lekker in de zon een glaasje genomen, de meegekregen pizza van gisteren in de oven opgewarmd, en opgegeten, , smaakte nog prima, en daarna kon ik eindelijk weer eens m'n vuurtje opbouwen en aansteken...je bent padvindster geweest of niet! (Wilowa- groep Rotterdam)
Els

Virginia

Virginia ligt ten noorden van North Carolina waar we zes dagen doorbrachten op vier campings. Ten noorden van Virginia ligt Washington DC. We gingen vandaag naar de enige camping die we in V zullen aandoen: Virginia Beach. Het was mooi weer en de      reis liep goed. We kwamen eerst nog over 25 km Outer Banks die duidelijk heel toeristisch waren, ze zijn vanaf het vasteland ook makkelijker bereikbaar. 

We hebben VB niet gekozen om (weer) naar het (een) strand te gaan, maar omdat het praktisch ligt. We gaan niet over Washinton DC, zoals Els eerst graag wilde; na onze ervaringen hoe lastig een camper is voor stadsbezoek wil ze het perse niet meer.

Nu zullen we over het grote schiereiland Chesapeake gaan. Tussen C en het vastland ligt Chesapeake Bay, een water dat wij op school om de een of andere reden moesten leren. Het eiland meet een kleine 500 km van noord naar zuid. Vanaf het zuiden kon je er vroeger alleen met een ferry op komen maar sinds een aantal jaren is er een brug-tunnelverbinding van (meer dan) 20 km lang! Schijnt spectaculair te zijn, morgen zullen we het zien.

Vanmiddag (we waren hier om twee uur) bij de camper zitten lezen en wifi-en. We wilden na de mislukking van gisteren nu echt buitenshuis eten. Dat lukte, een voortreffelijke pizzeria (andere zaken bleken nog verder) was lekker, wel weer dubbel zo ver van de camping als voorgespiegeld, maar een plezierige onpretentieuze zaak. Het meisje dat ons hielp leek nog niet eerder van Nederland gehoord te hebben. Ze was nieuwsgierig waar we toch vandaan kwamen: we hadden zo'n 'cool' accent, mooi en interessant om te horen. Een paar dagen geleden vond de receptioniste van de camping mijn Engels ook al 'cool'. Waarin senioren al niet 'cool' kunnen zijn (-:.

Terug liepen we in de regen, niet zo'n bui als die we gisteren misliepen, maar ik was zonder jas, we hadden de stoelen buiten laten staan, en Els had zo'n mooi padvindstersvuurtje voorbereid. De brand kon daar niet meer in.

Geen enerverende dag, maar genoeglijk en adekwaat.

Wim

PS Herman houdt elke dag onze reis op een kaart bij die je vanaf de blog aan kunt klikken.

PPS de eerste twee foto's zijn vanmorgen op de camping Refuge gemaakt, eentje van hoe de camper gepositioneerd was en de tweede van het toiletgebouw met de zeven schuine opgangen er voor. Moeilijk goed te fotogeaferen.

En verder dus gemaakt op deze Virginia Beach camping en in de pizzeria

Outer Banks (aanvulling 2)

Tussen onze camper en de zee was gister tien meter duin dat eigenlijk nauwelijks duin te noemen was, meer een meter hoog dijkje stofzand met wat sprietjes helmgras. Bij het afrekenen hoorde ik dat daar voor Irene en met name Sandy 20 tot 30 voet hoge duinen waren. Nu hebben ze op hun grote terrein met de tientallen geasfalteerde verbindingsweggetjes voortdurend last van binnenwaaiend strandzand. Er liep een man rond die met een grote bezem het zich vastzettende stuifzand losveegde.

In Nederland was (is) een tv-reclamespotje van Volkswagen Wir leben Auto. Hier is het We think Auto. -We vroegen gisterochtend aan het ansichtkaartenmeisje in de shop op de pier waar we in de buurt ergens koffie konden drinken. O, dat was vlakbij, de straat van de pier in en direct op de eerste weg links.

Nou, het was de hele breedte van het eiland over, een kleine kilometer, en die eerste straat links was de main road van het eiland waar inderdaad na 200 meter een geschikt koffiehuis (annex restaurant) stond. Niemand komt op het idee dat je als voetganger iets vraagt. - En gisteravond wilden we van de camping uit in het dorp dat vanwege het haventje daar een paar eetgelegenheden heeft, iets gaan eten. Twee kilometer, lekkere wandeling dus, want met de camper wilden we niet. Het was niet mogelijk, ook de te hulp geroepen campingmanager (v) zei dat naar het dorp wandelen absoluut niet kon: vrij drukke weg zonder bermwandelmogelijkheid. We hebben dus thuis (lekker) gegeten. (Dat we onderweg een forse stortbui op ons hoofd gehad zouden hebben maakte het extra lekker.)

Gister vond ik op het strand een wonderschone (nou ja ongewoon fraaie) schelp, type wulk, helemaal gaaf, zo'n 12 cm lang. Els maakte een foto. Zal proberen hem mee te nemen.

Nog even over de problemen bij de herstelwerkzaamheden. Het was lastig de herstelwerkers hier te krijgen omdat de verbindingsweg met het vasteland gedeeltelijk was weggeslagen. En als iemand meer dan vier uur nodig had om hier te komen en evenveel om weer weg te gaan wordt de nuttige arbeidstijd kort. Hetzelfde soort probleem had Brunelleschi toen hij bezig was met de koepel van de Duomo in Florence: het naar boven en naar beneden komen van de werklieden kostte vanwege de ongewoon grote hoogte van de arbeidsplaatsen inefficiënt veel tijd. Hij richtte boven een soort kantines in. Hoe ze het hier hebben opgelost weet ik niet, ik geloof dat ze vooral eerst aan de verbindingen zijn gaan werken, want het materiaal moest tenslotte ook vervoerd.

Ik hoop dat Els haar schelpfoto hierbij zal komen.

Wim

Ochtendje Rodanthe

Het woei de hele nacht en de oceaan was constant erg aanwezig, als een drukke weg met verkeer maar dan met golven.
Eerst maar 's even uitgebreid gebruik gemaakt van de nieuwe familyroom, waar je veel ruimte hebt, een toilet, een wastafel en een luxe aparte douche.

Na het ontbijt bleek het ineens heel lekker weer te zijn en we gingen wandelen langs het strand. Even achter de camper het minieme duintje over en de zee rolde voor onze voeten. En hoe, want de golven waren nog steeds hoog. Wim had in de office al een lang gesprek gehad met de man van KOA, en had al van alles gehoord over de orkaan Irene, bijna twee jaar geleden. De hele camping was toen verwoest en ze zijn dus nog steeds bezig met het herstel. Sandy kwam daar nog eens overheen!
Trouwens, overal waar je langs komt liggen planken, wordt er getimmerd en met hijskraantjes gewerkt.
In Rodanthe zelf zijn heel veel huizen wel blijven staan, maar de hoeveelheden zand die verplaatst waren waren zo groot dat alles uitgegraven moest worden.
Lopend over het strand zag je ook veel verwoestingen aan hekwerken en zo:

Er is ook een pier die ook was blijven staan , maar die zo krakkemikkig was geworden dat er herstelwerk nodig was. Er waren vissers op, maar het leek mij een beetje eng. Even verderop op het strand een in elkaar zakkend huis waarvan aan ons verteld werd dat de eigenaar al vijf jaar wachtte tot het in elkaar zou storten, omdat de verzekering alleen dan uitbetaalt.

We staken na een tijdje door naar de weg en dronken koffie in een café, althans buiten op het verandaatje.

En vervolgden onze weg. Weer naar de zee, en langs het strand terug. Ik deed m'n schoenen uit en vond het water behoorlijk koud! Ik nam veel foto's van huizen. Allemaal van hout en in pastel-tinten vaak, wat leuk is. Er zijn prachtige huizen bij. Meest apartementen die je kunt huren. Veel trappen en balkonnetjes en zo. En veel huizen op palen wat me logisch lijkt.
Na Irene heeft Sandy hier ook weer huisgehouden. Meeste mensen waren geevacueerd, maar een aantal wilden niet weg, dat heb je altijd, en daarom vallen er dan meer doden dan zou hoeven. Ik zou liever niet in zo'n gebied wonen, want je weet dat het steeds weer gebeurt.
Heel opvallend vonden we dat sommige huizen zo dicht bij zee op het strand staan. Dat heb je bij ons nergens.

Na de lunch hookte Wim af en vertrokken we naar het Noorden. Eenmaal voorbij Rodanthe wordt het eiland weer heel smal , en het zand waait over de weg, en dat gaat ook steeds door omdat Sandy de infrastructuur vernield heeft. De weg naar het Noorden was weggeslagen en er werd drie maanden een veer geimproviseerd. Daarna werd er door de opgewaaide zandhoeveelheden weer een weg aangelegd, die voorduren last heeft van erop waaiend zand. Ze hebben nog geen definitieve oplossing

Via een lange brug naar het volgende eiland, Pea Island geheten (' t eiland waar Rodanthe op ligt heet Hatteras Island)
, en daarna kwam, na wéér een brug, Bodie-island. Vandaar gingen we naar het Westen richting vasteland, waar we zijn gebleven op het eiland Roanoke, en ons gevestigd hebben op de camping Refuge, bij het plaatsje Manteo of liever het vlek Wanchese. Mooie camping, met veel (onbewoonde) vaste caravans. Peggy is hier de baas en zij is heel erg aardig.
Ook deze camping was totally flooded geweest. 25 inch hoog kwam het water en je kon dus ook niet meer zien waar de vijver begon of ophield. Maar ik weet zeker dat het toiletgebouw is blijven staan. Het staat op palen, je kunt ofwel een trap nemen, ofwel, als je met een rollator loopt, met schuine boardwalks naar boven gaan ( 7 schuine opgangen!). Lijkt me een vermoeiende tocht als je toch al niet zo goed loopt, maar, eenmaal boven , dan heb je ook wat; luxe restrooms (met een bloemstukje) prachtige douches en ook voor invaliden geschikt. De laundry is ook boven en die heb ik meteen gebruikt. Dus ik heb mijn traploopoefeningen wel weer gehad vandaag!

Els

Outer Banks aanvulling (-1)

Doordat ik gisteren na het schrijven en voor de foto op een verkeerd knopje drukte verdween alles. Balen en eigenlijk geen zin meer. Toch maar gedaan: daardoor gatenkaas. Een paar gaten vullen:

Aan het begin van de weg langs de kust naar Cedar eiland tankte ik voor de zekerheid nog benzine. Dat is altijd tijdrovend, de gallons gaan traag naar binnen. De plas die ik moest doen wilde snel geloosd dus onderbrak ik mijn werk en ging de zaak in voor de restroom. Excuus, maar die hadden ze niet vanwege het water. Ik begreep het niet, maar zocht snel een plek buiten achter een bosje, ging daarna verder met tanken en betalen en zette de tocht voort.
Het begrip kwam gauw: de volgende 20 km liepen door een moerasgebied zoals de Loosdrechtse en Vinkeveense plassen er voor de turfwinning moeten hebben uitgezien. Tamelijk vervelend rijden op een niet heel goede niet heel brede tweebaansweg zonder bermen of vluchtstroken. Er was niet veel verkeer, maar een enkele keer zat er een auto achter me die me ternauwernood kon passeren. Als je daar van de weg raakt duik je meteen het veen in en wordt een dwaallichtje. - Goed, we zijn keurig op de weg gebleven en hebben de zieltjes van ongedoopte kindertjes niet. verder in de war gebracht.
(Ik ben niet te weten gekomen hoe de pomphouder zelf zich ontlast.)

De wegen daar en later over de eilandjes deden ons verder vaak aan Terschelling denken: de duinen, de zee, het groen naast de wegen, de bosschages, de stranden, alles was er. Nostalgie.

Wim

Op de Outer Banks

Mooie weg naar het veer op Cedar Island. Twee en half uur op het veer naar het eilandje Okracoke. Zon, mooi weer, frisse wind maar je kon op het dek zitten als je een plaatsje buiten de wind had.

Okracoke en de andere plaatsen op de langgerekte eilandjes zijn helemaal niet zo 'dun' als je zou denken. Op veel plaatsen heb je behoorlijke zijwegen.

Aan de andere kant van Okracoke moesten we weer met een veer. Officieel een half uur maar omdat er de laatste tijd veel zand over de zeebodem verschoven was moest er omgevaren worden, de overtocht duurde nu ruim een uur. Dredging was needed, zei een man die ik ernaar vroeg. Hup Bos hup Kalis!

De weg over de eilanden heeft mooie uitzichten, het is een offciële scenic byway.

Onze camping ligt in Rodanthe 25 mijl ten zuiden van Nags Head dat vanaf het vasteland met een brug te bereiken is. De camping is , na de verwoesting door de orkaan Irene in 2011, bezig vernieuwd en vergroot te worden tot een mega-camping zoals we die in Myrtle Beach zagen: zo'n 800 plaatsen plus cabins. Ik vind de camping-in-wording wel erg mega, maar Els is enthousiast over het al gerealiseerde douche-en-laundry-wezen. Er staan nauwelijks mensen en het geheel ziet er kaal en verlaten uit.

De zee is tot onze verrassing hier nog dichterbij dan in MB: de golven zijn op 100 meter van onze camper. Het strand is klassiek zand, maar het eiland verdedigt zich tegen de zee door een solide strandwal; het duinstrookje is miniem: misschien 15 meter breed.

Naar Cape Hatteras

We weten niet zeker of we daarginds op de KOA in Rodanthe internet hebben. Zo niet dan zijn we een poosje stil.

Els heeft gisternamiddag ondanks de flinke winde een vuurtje gestookt. Op padvindstermanier aangemaakt, met kleine stokjes en lucifer(s). Ik vond het eigenlijk een beetje veel wind, tussen al die campers. Maar ze doen het eigenlijk allemaal en de ijzeren ringen waarbinnen je moet stoken maken alles beheersbaar.
De meesten gebruiken het vuur ook voor iets met het eten.

Zo we moeten maar een gaan. Tot later. Wim