Outer Banks (aanvulling 2)

Tussen onze camper en de zee was gister tien meter duin dat eigenlijk nauwelijks duin te noemen was, meer een meter hoog dijkje stofzand met wat sprietjes helmgras. Bij het afrekenen hoorde ik dat daar voor Irene en met name Sandy 20 tot 30 voet hoge duinen waren. Nu hebben ze op hun grote terrein met de tientallen geasfalteerde verbindingsweggetjes voortdurend last van binnenwaaiend strandzand. Er liep een man rond die met een grote bezem het zich vastzettende stuifzand losveegde.

In Nederland was (is) een tv-reclamespotje van Volkswagen Wir leben Auto. Hier is het We think Auto. -We vroegen gisterochtend aan het ansichtkaartenmeisje in de shop op de pier waar we in de buurt ergens koffie konden drinken. O, dat was vlakbij, de straat van de pier in en direct op de eerste weg links.

Nou, het was de hele breedte van het eiland over, een kleine kilometer, en die eerste straat links was de main road van het eiland waar inderdaad na 200 meter een geschikt koffiehuis (annex restaurant) stond. Niemand komt op het idee dat je als voetganger iets vraagt. - En gisteravond wilden we van de camping uit in het dorp dat vanwege het haventje daar een paar eetgelegenheden heeft, iets gaan eten. Twee kilometer, lekkere wandeling dus, want met de camper wilden we niet. Het was niet mogelijk, ook de te hulp geroepen campingmanager (v) zei dat naar het dorp wandelen absoluut niet kon: vrij drukke weg zonder bermwandelmogelijkheid. We hebben dus thuis (lekker) gegeten. (Dat we onderweg een forse stortbui op ons hoofd gehad zouden hebben maakte het extra lekker.)

Gister vond ik op het strand een wonderschone (nou ja ongewoon fraaie) schelp, type wulk, helemaal gaaf, zo'n 12 cm lang. Els maakte een foto. Zal proberen hem mee te nemen.

Nog even over de problemen bij de herstelwerkzaamheden. Het was lastig de herstelwerkers hier te krijgen omdat de verbindingsweg met het vasteland gedeeltelijk was weggeslagen. En als iemand meer dan vier uur nodig had om hier te komen en evenveel om weer weg te gaan wordt de nuttige arbeidstijd kort. Hetzelfde soort probleem had Brunelleschi toen hij bezig was met de koepel van de Duomo in Florence: het naar boven en naar beneden komen van de werklieden kostte vanwege de ongewoon grote hoogte van de arbeidsplaatsen inefficiënt veel tijd. Hij richtte boven een soort kantines in. Hoe ze het hier hebben opgelost weet ik niet, ik geloof dat ze vooral eerst aan de verbindingen zijn gaan werken, want het materiaal moest tenslotte ook vervoerd.

Ik hoop dat Els haar schelpfoto hierbij zal komen.

Wim