Reis

Door (schoon) zus Grietje naar Arnhem gebracht. Trein en vliegtuig: in orde. Door de douane gestormd in 10 minuten (vorige keer 90). (Ik hoefde geen duim- en vingerafdrukken te geven vanwege mijn leeftijd, en de bagage kwam vlot). Met mensloze monorail van platform 5 naar 3, waar de Blue line ons naar 100 meter van het hotel bracht.

Om zes uur (onze horloges zeiden nog één uur) pizza gegeten en architectonische
Bootrondvaring voor morgen besteld.

Nu is het (echt) drie uur 's nachts en ik heb niets te doen. Uit-geslapen. Els zegt dat ze nog helemaal niet heeft geslapen maar wou en wil geen slaappil nemen.eens kijken of dit gepubliceerd wil worden.

Howard Johnson

We gaan zometeen met de hotelshuttle van Howard Johnson Inn naar het vliegveld.

Einde reis, eind van de blog.

Gisteren bij het afrekenen een paar leuke verrassingen. De schade aan de voorkant  (de niet-spiegelkant) van de spiegelarm, een deukje van twee centimeter in het staal, heb ik aangewezen. Het viel niet op. De platte spiegel had ik niet vervangen omdat ik met de bolle onderspiegel goed kon redden, en Els er mee leven kon. Toen ik de schade een maand geleden meldde zei de Cruise America man dat er dan arbeidskosten van duizend dollar zouden zijn boven het verzekerde bedrag.

Wel, ik bleek de kapotte spiegelset te moeten betalen verminderd met wat ik aan de nieuwe bolle spiegel had uitgegeven: totaal honderd dollar. Verder niets. We kregen wel het geld voor door ons aangeschafte pannen en kussens terug, ik had de rekeningen bewaard.

Aardige lui. Els had binnen alles opgeruimd en piekfijn schoongemaakt, ik had de propaan en benzine tot het gewenste niveau aangevuld, en al het vuile water verwijderd; we waren ook heel braaf geweest.

En ook werd ons het verwijderen van het batterijtje uit de geur- en brandmelder niet kwalijk genomen.

De dag die we plotseling overhadden en waarvoor we een hotel hadden besteld werd al beschreven.

Voor alle wetenswaardigheden is hier geen tijd en geen plaats.

Het was een vakantie om met genoegen op terug te zien.

Els en Wim

Het vorige bericht van wim vraagt wellicht enige uitleg. We zijn dus NIET naar die camping gegaan vanwaar je het Vrijheidsbeeld kon zien, maar in één stuk door naar OldBethpage. Lange tocht en zeker niet aangenaam door het drukke verkeer rond NewYork. We moesten over de Hudson en wilden niet door Manhattan. Namen daartoe de Washingtonbridge, een tolbrug (13$) en vreselijk druk. Bovendien een delay van minstens een kwartier, waarom onbekend. En dan sta je daar, ingeklemd tussen van die enorme lorries. Enfin, niet zeuren. Tomtoma deed weer keurig haar werk . Een verrassend aardige camping, heel stil ook. We besloten toen al meteen de camper een dag eerder in te leveren en de laatste nacht een hotel 

te nemen. Gedaan!!!

Einde uitleg.

42ste straat

Zojuist in de 42 straat aangekomen met de E-train, een snelle subway die je in een half uur naar Manhattan brengt. Door alle elkaar snel opvolgende dingen schoot het eten erbij in. Nu zitten we om drie uur aan een pizza, in Appelbbe's, waar je als eter meteen free wifi hebt.

Well, we hebben de camper ingeleverd, alles prima verlopen.

Nu een paar uurtjes Manhattan!

Wim

Quakertown

We vertrekken zometeen uit Quakertown.

Waarschijnlijk naat Old Bethpage op Long Island, onze laatste stop voor het inleveren van de camper.

Daar hebben we geen wifi.

De tocht door New York krijgt een noordelijker route dan eerst gepland. Hei is niet duidelijk wat ik allemaal kan en mag met een camper.

Daarom nu in één ruk van hier naar Old Bethpage. Camping Battle Row Campground. Weinig faciliteten maar niet zo heel ver van de inleverplaats.

Wim

Mothers day

Wat een prachtig weer; heerlijk. 

Om een uur of 9 verlieten we de camping en lieten ons dus voor het laatst over dat kronkelige smalle weggetje naar beneden zakken. Even later zaten we op een 4-baansweg, die steeds drukker werd. Bij een ingewikkeld kruispunt van wegen overrulede ik Tomtoma weer eens en stuurde ik onszelf een verkeerde afslag af....zucht van de chauffeur. Misschien moet ik Tineke's raad opvolgen..gewoon ogen dicht en niet mee bemoeien! Maar ik kijk wel graag mee, dat is het probleem.

Enfin, het kwam allemaal weer goed want onze Toma is geduldig en brengt ons steeds op het goede pad terug. Wel een vervelende tocht door wegwerkzaamheden waardoor je rijbaan smaller wordt: en dat voelt niet fijn! 

We kwamen hier goed aan; heel mooi hier, beetje bergachtiger dan in Amishcountry. We zitten hoger en het is hier kouder, ook al door de harde wind. Wel heel zonnig. Het had hier gisteren veel en hard geregend en sommige plekken zijn zompig, maar waar wij staan niet zo.

Primitieve camping, deze Homestead Campground. Heel groot, veel plaatsen, maar slechts één toilet en douche en dat ook nog 's on- Amerikaans primitief.

Toen we aankwamen was er niemand, en op een bordje werd gevraagd een telefoonnummer te bellen. Net toen Wim z'n telefonino pakte kwam er een auto aan met wat kennelijk de baas was. Ze was ons tegengekomen; een huur- camper op deze weg; die zou wel op weg zijn naar de Campground en haar hulp nodig hebben, dus draaide ze om....wat aardig weer. Plaats aangewezen met het beste Wifi ( maar we hebben onze twijfels). Van haar ( en hem , want hij was er ook bij) ook gehoord waarom er zo veel verkeer was: juist ja; Mothers Day!! Dat is waar ook; Niet aan gedacht. ( je berichtje kwam later, Herman)

De man vroeg meteen of we van hiken hielden en wees ons op mooi wandelgebied dat vlak achter de camping begint. Na er lunch gingen we op pad. Heel mooi hier, al dat jonge loofbomengroen en al die planten en bloemen er onder. Wel veel rotsblokken en stroompjes, over en onder gevallen bomen klauteren en wringen, maar zeker de moeite waard. Omdat we net van Hans een mail hadden met het bericht dat Con op een rots is uitgegleden in Bretagne en haar pols heeft gebroken, waren we als vanzelf nog voorzichtiger. 

5 uur terug.

Van Herman het bericht dat Googlemaps onze route niet meer wil bijwerken. Volgens de kaart hangen we dus nog steeds in Delaware terwijl we al aardig richting New York komen.

Als het goed is, en alles volgens plan verloopt kunnen we van de camping die we morgen hopen te bereiken, het Vrijheidsbeeld  zien! Dat vind ik wel een opwindende gedachte.

De foto's die ik denk bij te voegen zijn vrnl bloemen vermoed ik. 

Aanvulling

Je moet een blog beperkt houden. Toch nog een paar dingen over het functioneren van een Amish- gemeenschap.

Niemand heeft na zijn twaalfde onderwijs genoten. Hoe kom je aan teachers?  - Het is bij meisjes een gewilde job, en je kunt je als je achttien bent er voor aanmelden. Er is een (soort) schoolbestuur van drie vaders, gekozen uit de volwassen mannen. Dat bestuur benoemt. Als een onderwijzeres trouwt moet ze weg.

De voorganger in de kerk wordt door het lot aangewezen na een simpele selectie. Alle mannen die bij de eerste kiesronde meer dan één stem hebben doen mee. Dan leggen deze mannen een papiertje in een bijbel. De bijibels gaan rond, er wordt gezongen, en dan wordt geconstateerd wiens bijbel op een bepaald moment ergens is (het bepalen van dat moment en de plaats van de bijbel begreep ik niet). Als jouw papiertje in de door het lot aangewezen bijbel zit ben jij de toekomstige voorganger. Je kun niet weigeren.

Je wordt niet voor je achttiende gedoopt, en je bepaalt zelf wanneer. Dat kan op je dertigste zijn of later. Pas als je gedoopt bent hoor je er echt bij. Je kunt dus lang aarzelen. Bijvoorbeeld tot je wilt trouwen.

Ben je eenmaal gedoopt dan kun je er niet meer uit. Dan besta je niet meer, als je eruit stapt, men kent en accepteert je dan nergens meer.

De kracht van het geloof, de stringente regels, het uitstoten van afvalligen, het is als bij andere succesvolle geloofsgemeenschappen als de Joden, de Mormonen, de Islam.

Fascinerend en raadselachtig, gewoon en alledaags.

Tenslotte nog iets over moderne techniek - Sinds een aantal jaren werken ze met zogenoemde melkrobots. Een koe gaat door een hek of nauwe doorgang, de ingebrachte chip zegt dat ze mag, om de uiers worde zuigdoppen geslingerd en er begint een melkproces. Een soort geavanceerde melkmachine. Een koe wordt geweigerd als het haar tijd nog niet is, enzovoort; een koe mag tweemaal per dag langskomen, dat maakt haar rustiger en bevordert de melkproductie. De techniek komt uit Nederland. Ik weet niet hoe dat met de elektriciteit zit. Maar nu kan één persoon 50 koeien bemelken.

Ik weet weinig van weini van deze dingen de details, ben daar ook niet nieuwsgierig genoeg  naar.

Helemaal consequent lijkt me eigenlijk niet het gebruik maken van veeartsen. Dat doen ze wel, ook bij bijvoorbeeld de moeilijke bevalling van een koe.

Wim