Okracoke en de andere plaatsen op de langgerekte eilandjes zijn helemaal niet zo 'dun' als je zou denken. Op veel plaatsen heb je behoorlijke zijwegen.
Aan de andere kant van Okracoke moesten we weer met een veer. Officieel een half uur maar omdat er de laatste tijd veel zand over de zeebodem verschoven was moest er omgevaren worden, de overtocht duurde nu ruim een uur. Dredging was needed, zei een man die ik ernaar vroeg. Hup Bos hup Kalis!
De weg over de eilanden heeft mooie uitzichten, het is een offciële scenic byway.
Onze camping ligt in Rodanthe 25 mijl ten zuiden van Nags Head dat vanaf het vasteland met een brug te bereiken is. De camping is , na de verwoesting door de orkaan Irene in 2011, bezig vernieuwd en vergroot te worden tot een mega-camping zoals we die in Myrtle Beach zagen: zo'n 800 plaatsen plus cabins. Ik vind de camping-in-wording wel erg mega, maar Els is enthousiast over het al gerealiseerde douche-en-laundry-wezen. Er staan nauwelijks mensen en het geheel ziet er kaal en verlaten uit.
De zee is tot onze verrassing hier nog dichterbij dan in MB: de golven zijn op 100 meter van onze camper. Het strand is klassiek zand, maar het eiland verdedigt zich tegen de zee door een solide strandwal; het duinstrookje is miniem: misschien 15 meter breed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten