Doordat ik gisteren na het schrijven en voor de foto op een verkeerd knopje drukte verdween alles. Balen en eigenlijk geen zin meer. Toch maar gedaan: daardoor gatenkaas. Een paar gaten vullen:
Aan het begin van de weg langs de kust naar Cedar eiland tankte ik voor de zekerheid nog benzine. Dat is altijd tijdrovend, de gallons gaan traag naar binnen. De plas die ik moest doen wilde snel geloosd dus onderbrak ik mijn werk en ging de zaak in voor de restroom. Excuus, maar die hadden ze niet vanwege het water. Ik begreep het niet, maar zocht snel een plek buiten achter een bosje, ging daarna verder met tanken en betalen en zette de tocht voort.
Het begrip kwam gauw: de volgende 20 km liepen door een moerasgebied zoals de Loosdrechtse en Vinkeveense plassen er voor de turfwinning moeten hebben uitgezien. Tamelijk vervelend rijden op een niet heel goede niet heel brede tweebaansweg zonder bermen of vluchtstroken. Er was niet veel verkeer, maar een enkele keer zat er een auto achter me die me ternauwernood kon passeren. Als je daar van de weg raakt duik je meteen het veen in en wordt een dwaallichtje. - Goed, we zijn keurig op de weg gebleven en hebben de zieltjes van ongedoopte kindertjes niet. verder in de war gebracht.
(Ik ben niet te weten gekomen hoe de pomphouder zelf zich ontlast.)
De wegen daar en later over de eilandjes deden ons verder vaak aan Terschelling denken: de duinen, de zee, het groen naast de wegen, de bosschages, de stranden, alles was er. Nostalgie.
Wim
Lijkt misschien wel op de Waddeneilanden, maar als ik het zo lees, toch wel anders en veel groter!
BeantwoordenVerwijderen