Zondag 28 april , regen...

En zo stonden we dus vannacht op de alleruniekste campground misschien wel van de States en zeker van Georgia. Prachtige omgeving, heel ruime plek, in de verte een buur-camper, hoog op een plateautje waar ruimte was voor nog wel 6 of 7 campers. Het toiletgebouw was echt te ver, dus deden we zonder. We hadden gedacht een extra nacht te zullen blijven, maar de regen, die vannacht al begonnen was, nam zulke proporties aan, dat het ons het beste leek om maar weer te vertrekken vandaag. Bij zulk weer is wandelen niet leuk, en zoals Wim zegt: verder rijden is dan een efficiente tijdsbesteding . Om toch even wat beweging te hebben, liepen we in jacks en met paraplu's naar het kantoorgebouw; uiteindelijk hadden we ons gisteren zelfs nog niet geregistreerd!  Maar al wel meer mensen gesproken dat normaal in vier dagen, want gisteren kwamen we meerdere mensen tegen, die allemaal zeiden dat dit het mooiste plekje ter aarde was, dat je meteen verkocht was voor het leven als je hier eenmaal gekomen was, dat het erg relaxing was, dat je hier kon wandelen, paardrijden ,vissen, kajakken , enzenz..., en dat we zeker moesten blijven.
We vertrokken dus, na advies gevraagd te hebben over de te volgen route. Naar Anderson, met zo weinig mogelijk haarspeldbochten. En dat was over Hiawassee, ook al weer zo'n leuke naam.
Het was een prachtige tocht. Het voorjaar op z'n mooist. De kleurschakeringen groen zijn eindeloos, en zoals aldoor heel veel bloesems. Ze hebben hier veel bloeiende cornussen, met van die grote witte bloemen.  Ondanks de aanhoudende regen genoten we er toch van. Ook Wim, die moet rijden. Wat ons ook opviel, dat er zo ongewoon veel kerken, kerkjes, tabernakels, tempels en gebedshuizen zijn. Heel veel Baptisten, van waarschijnlijk verschillende nominaties, maar ook Methodisten en Presbyterianen. Een godvruchtig volk, maar dat wisten we eigenlijk wel. En omdat de parkeerplaatsen (enorme parkeerterreinen) van de kerkjes vol waren, en iedereen dus ter kerke was, was er weinig verkeer, zeker vanmorgen.
Langzaam maar zeker raakten we uit de bergen. Heette het eerst; Cherokeee Forest, later werd het Sumter National Forest, allemaal heel aantrekkelijke namen. We passeerden ook the Apalachian Trail, of liever gezegd: de Apalachian trail kruiste onze weg. Het is een trail van honderden mijlen, en het Trekvogelpad is er niets bij vergeleken! Eenmaal uit bergen en bossen werd het landschap liefelijk, lichtelijk glooiend, een beetje Engels. Tomtoma leidde ons met vaste hand naar de uitgezochte KOA- campground, althans dat dachten we, maar op het allerlaatst zagen we geen camping waar zij ons liet stoppen. En dan is de telefoon wel makkelijk. :een vrouw van de camping leidde ons er naar toe....de office was trouwens gesloten en we moesten ons zelf helpen met het vinden van een plek. Genoeg plek: het probleem zat er alleen maar in dat de regen ineens zo heftig werd, dat zelfs even een papiertje bij de office ophalen een soort zwembedoening werd.
Maar; we staan, het regent nog steeds, maar de restrooms zijn 100 passen hier vandaan ( verzekert Wim mij) en ik denk dat ik straks maar eens een lekkere hete douche ga nemen!

We vinden dat de amerikanen over het algemeen beheerste en geduldige chauffeurs zijn. Nooit getoeter, duimgebaren, hoofdgeschud of van die ongeduldige schouderophaalbewegingen. Altijd lijkt het , vol begrip en relaxed. ...
Inderdaad, Herman, minder grote sleeën dan een paar jaar geleden, maar met die zo veel hogere benzineprijzen is dat logisch!
Hadden we al vermeld dat wij op onze camper zonnecollectoren hebben? Nee
hè? We zijn milieuwbewuste rijders....haha Els