van stilte naar veel muziek, maandag 22 april

Doodstil vannacht, en vanmorgen vroeg was het een sprookje om uit de camper stappend dat stille meer voor je te zien. Weer heel mooi weer, strakblauwe lucht.
We hebben besloten naar Nashville te gaan, DE muziekstad hier, waar je in alle cafés bandjes kunt horen en zien, en je zo, van het ene naar het andere etablissement slenterend, alle soorten muziek tot je kunt nemen. Nee, geen klassiek natuurlijk. Aan de hoeveelheid campings , genoemd in de gids, en aan het aantal hotels dat we passeerden, te zien, een populair oord. We staan met de camper op " Two rivers", een redelijk grote camping waar je mannetje aan mannetje, nee camper aan campertje staat. Gelukkig, denk ik dan altijd, is hygiene nooit een punt, want ik heb nog nooit een vieze camping gezien. En aangezien de meeste mensen zich ontlasten en zich wassen en douchen in hun eigen camper ( maar dat zijn dan ook dingen!!!!) ontmoet je zelden een ander die gebruik maakt van de toiletruimtes.
Vanaf de camping ( en hotels en andere campings) loopt er ieder uur een shuttlebus naar Downtown; een fantastische regeling. En de laatste bus terug gaat om half één s'nachts, dus je kunt flink de bloemetjes buiten zetten.
De geschiedenis van de muziek hier begint me kapitein Ryman, kapitein en zakenman in Nashville, die een bijeenkomst van de rondreizende prediker Sam Jones bijwoonde met het plan die Jones eens flink te bekritiseren en aan te vallen. Het tegengestelde gebeurde; hij werd bekeerd. En besloot ook meteen geld te verzamelen voor een gebedshuis, groot genoeg om alle aanhangers te herbergen. In 1892 stond het er; the Union Gospel Tabernacle. Toen Ryman in 1904 overleed, stelde Jones voor het tabernakel te herdopen in Het Ryman Auditorium.
Er werd heel veel gebruik gemaakt van dit auditorium, en niet alleen voor religious revivals; ook voor muziek, ballet, opera, jazzrecitals en zelfs boxwedstrijden .
In de 30-er jaren werd het auditorium te klein, en vooral de voorzieningen te benauwd . Ook was er uiteraard geen airco en in de zomer smolt men, en in de winter bleef het te koud. Dus kwam er een nieuw theater, dat in 1943 werd geopend. Het oude theater kwam leeg te staan, 20 jaar lang, en is toen in oude glorie hersteld. En daarom vertel ik dit, want we hebben een backstagerondleiding gehad daar, en alles bekeken, en genoten van de oude sfeer , die er hangt. Mooi balkon, leuke zaal.
Helaas was Wim gestruikeld op een trapje (buiten) en had wat schaafwondjes aan z'n hand opgelopen. Toen ik de ticketmevrouw vroeg of er misschien een pleister voorhanden was, greep ze naar de telefoon even later kwam er een man met een opschrijfboek in z'n ene, en een paar pleistertjes in z' n andere hand. Wim moest vertellen waar het precies gebeurd was, op welke trap, op welke trede, waar hij vandaan kwam en waar we logeerden. Het werd minitueus opgeschreven.....Later kwam hij nog vragen of Wim okay was.....
Na het theater gingen we de stad in en liepen we een paar Honky Tonkies binnen ( dat zijn die muziekcafés). Het principe is dat de band of het bandje met z'n rug naar buiten zit, in de etalage a.h.w., en dat het café zich tot heel diep in het gebouw uitstrekt, en dat daar allemaal mensen zitten en hangen. Je hoeft niet altijd wat te drinken, maar het wordt je uiteraard wel gevraagd. Wij vonden de muziek meestal veel en veel te hard en liepen overal gauw weer uit, tot we ergens kwamen waar ze countrymusic pleegden, een gitaar, een viool en een bas, en zang, en dat was , vonden we, erg leuk, en we bleven daar wel een uur. Wij weten gewoon helemaal niets van Amerikaanse muziek; je kon ook verzoeken indienen...maar ja. Ik was al blij dat ik één lied herkende : on the road. Ze speelden en zongen echt leuk en ik bedacht dat ik, als ik in Amerika en in een ander tijdperk geboren was, ook zulke muziek had willen maken, maar dat was zomaar zo' n gedachte.
De shuttle bracht ons weer keurig terug.

Er was voor al deze gebeurtenissen ook nog iets vervelends gebeurd. Toen we het Land between the Lakes verlieten moesten we over een smalle brug. Midden op de brug stond een onderhoudswagen met een stuk of wat wegwerkers. Het verkeer werd daar dus even éénrichting gemaakt door een mannetje met een stopbord. Bij het passeren van die auto raakte Wim met "mijn" buitenspiegel iets: harde knal en weg was onze spiegel. Schrik! We stopten uiteraard en één van de mannen kwam melden dat er bij hun geen schade was....mooi dus, maar wij hadden geen spiegel meer. Konden daar ook niet blijven staan en zijn doorgereden naar Nashville. Wim heeft hier gebeld met Cruise America . We weten de afloop nog niet: volgens ons hoeft er alleen nieuw spiegelglas in want de rest lijkt heel. Maar zo simpel als wij denken zal het zeker niet zijn! Onduidelijk ook waar hij tegenaan reed; die auto was veel lager dan onze spiegel! " it happens all the time" zei die man nuchter, " this bridge is far too narrow" ... Ik vind het sneu voor Wim, want hij heeft uiteraard de smoor in dat het gebeurd is, maar ik vind hem een enorm goeie chauffeur en zoiets kan gewoon gebeuren, net als struikelen over de derde trede van het linker trapje van het Ryman Auditorium!
Els