dag twee aanvulling

Ik las Wim's verhaal over vandaag en dacht; ja, zo kan je het opschrijven. Hier is mijn aanvulling;
Na het kopieuze ontbijt bij de buurman gingen we per metro Noordwaarts, de magnificent mile bekijken . dat is een mijl vol supermooie winkels, maar ach, dat heb je gauw gezien . We stuitten op twee kerk-achtige oudere gebouwen, keken in het boek wat dat zou kunnen zijn, en werden aangesproken door iemand die onze vraag beantwoordde niet alleen maar ons ook andere dingen vertelde. leuk! Die gebouwen waren de oude waterpompstations en de enig gespaard gebleven gebouwen in de grote brand van 1871. Op zijn aanraden gingen we naar binnen. Het ene werkte nog n.b.De man raadde ons ook nog een boek aan (voor als we echt geinteressseerd waren in de stad Chicago). Dat boek heb ik ook gekocht later. Het is van Erik Larson en het heet " the devil in the white city"

Even later kwamen we langs een Apple store. Ik suggereerde Wim dat hij daar wel even kon kijken naar een goed hoesje voor de i-phone. Binnen raakten we aan de praat met een medewerker daar: hij adviseerde ons om ook even naar de BestBuy te gaan (loyale applefan.....) onderin de Hancocktower, en als we dan toch bij de Hancocktower waren, dan moesten we eigenlijk daar ook maar even naar boven. Het kostte niks en het uitzicht was super. Gehoorzaam volgde we zijn raad op. En; Wim slaagde erin een hoesje te kopen waarin zijn i-phone heel veilig is dat hij hem met een gerust hart kan laten vallen of er mee kan gooien.
We bleven gehoorzaam en gingen naar de liften en lieten ons met een vaart naar de 97e verdieping brengen; 42 sekonden ( en ja; het één na snelste lift van de wereld..) Wim had niet eens tijd om benauwd te worden, want toen waren we er al. Inderdaad een fantastisch uitzicht! We dronken er koffie want er was een poepie-dure lunchroom; totnutoe de enige plek waar de mensen niet vriendelijk waren.
Het bevalt goed naar de adviezen te luisteren. Je komt nog eens ergens! En iedereen is behulpzaam, en, wat ook opvalt, trots op de stad. Dat begon meteen al met de gids op de boot gisteren. Ze wist veel te vertellen, maar deed het ook met hart en ziel. Ze had het ook steeds over " wij" als het over de stad ging. Dat vond ik leuk.

We liepen vervolgens naar de Navy Pier, wat nog een hele wandeling was, al zagen we ons doel a.h.w. vlak voor ons. De pier steekt zo' n kilometer het meer in, en we liepen aan de ene kant heen , en aan andere terug. Er staat ook een Eye zoals in London, en er is een soort pretpark dat, zoals we zagen aan het aantal tentjes en bankjes, in de zomer druk bezocht wordt. Maar nu niet. We kochten er een sandwich en aten dat zelfs buiten op, in de zon en uit de wind. Ik voerde een mus, die zijn vriendje er bij haalde, en even later verdween, om na tien minuten met z'n hele familie terug te komen...Ik heb in geen jaren zo veel mussen bij elkaar gezien!

Het Lake Michian is gigantisch groot en om te zien is het een zee zonder golfslag. Je ziet geen overkant, misschien bij helder weer wel, dat weet ik niet.

We hadden afgesproken dat we vanmiddag een bezoek zouden brengen aan het grote Museum, dat we gisteren al even binnengelopen waren. Het bestaat uit een oud gebouw met een nieuwe vleugel eraan. Een heel groot, heel mooi en heel ingewikkeld geheel, en zelfs met de plattegrond in m'n hand verdwaalde ik hopeloos ( maar ja, dat doe ik nog in een toiletruimte van een hotel...)en ik moest ee
n keer of vier hulp vragen van een suppooste....
Wim en ik hadden bij de uitgang afgesproken om half vier en eigenlijk waren we toen wel toe aan een uur of wat uitrusten. Nog wel langs Barnes en Noble , ook hier een heerlijke boekwinkel, compleet met Starbuckscafé, zodat we niet alleen met een boek (larson
dus) en een kaart maar ook met een door warme chocola gevulde maag huiswaarts keerden......
Om een uur of 7 aan de overkant een grote salade verorberd allebei en omdat we toch alleen maar over hoefden te steken, lieten we de salade vefgezeld gaan door een (enorm natuulijk) glas wijn.
Els