En toen de stad in. Ons hotel ligt net buiten " the loop" wat het ultime centrum is. De straten lopen net als N.Y in een grid, dus verdwalen kun je niet, het zijn allemaal rechte hoeken.(Voor mij een zegen). Er is veel te zien aan architectuur, het is verrassend dat de gebouwen, die bijna allemaal een enorme afmeting hebben , bijna nooit saai zijn. Veel versieringen en gekke en rare gevels. Veel straatornamenten, en allemaal gigantisch. Hier is niets klein en/of kneuterig, alles is groot. Het liefst " het grootste van Amerika" als het dan niet de grootste van de werled kan zijn. Wim had zich al degelijk voorbereid op de stad en wist dat in the Cutltural Centre vaak concerten waren. Toen we er langsliepen, gingen we informeren bij een desk met behulpzame mensen, en ja, over een kwartier zou er een lunchconcert beginnen, 3e verdieping. Gang door, hoek om, weer gang door, met de lift naar boven en daar stonden we bij de ingang van een prachtige, met mozaiek en glas versierde concertzaal, met een geheel uit tiffany bestaande koepel , de grootste (daar heb je het weer) ter wereld.
Het concert bestond uit liederen van Francis Poulenc, uit verschillende periodes van zijn leven, en gezongen door jonge zangers en -essen uit de operaklas van het conservatorium ( noem ik dat instituut maar even) Leuke uitleg erbij, en prachtig gezongen. Wat een bonus!
Daarna naar de startplaats van de "architectural boattour" gelopen. Anderhalf uur gevaren, met een constante stroom van informatie over alle gebouwen links en rechts van het water. De eerste wolkenkrabbers, oude pakhuizen uit de 19 e eeuw , waarvan er enkele waren omgetoverd tot wooncomplexen ( je kon ze herkennen aan de balkonnetjes, die er aan gemaakt waren, en die aan de muur leken te hangen met draden) en dan de wolkenkrabbers uit de 20e eeuw, de eersten erg Art Déco, later meer rechttoe rechtaan, en aan het eind van de eeuw de meer gedurfde en architectonisch hoogstandjes ( letterlijk hoog), veel met glas, ook gebogen glas, met golven, rare hoeken ( wij hebben in Rotterdam ook wel enkele van die bijzondere constructies) en ook wel met meer kleur. Het bijzondere is dat je vanaf de Chicago- river voortdurend het zicht hebt op weer iets nieuws. De gids vertelde, en dat is wel leuk om te weten, dat de rivier vroeger veel minder gewaardeeerd werd als iets speciaals, maar dat zeg in de laatste 50 jaar juist die river enorm in aanzien is gekomen, met als gevolg nog meer mooie gebouwen, en nog meer mensen die er van genieten, en er langs willen lopen. Er is dan ook een boardwalk gekomen langs de rivier, en ieder gebouw dat er bij komt, móet een wandelpad hebben ingecalculeerd. Ik vergeleek het meteen met London, waar vroeger ook nooit iemand echt een wandeling langs de Thames liep in de stad, maar waar nu ook dat leuke wandelpad is met allerlei leuke en gezellige dingen. Het is altijd interessant om langs het water te lopen.
Na afloop van de boottocht ( het was intussen gaan regenen) liepen we naar het millenniumpark, een surrealistisch bebouwd park met rare constructies, allemaal van metaal, buizen, buizenstelsels, met enorme op een soort paddestoel lijkende spiegel, waar je doorheen kan lopen, en jezelf overal in allerlei typische vervormingen weerspiegeld kunt zien.
Intussen werden we wel wat uitgeput. We gingen even in het hotel wat op adem komen, en vertrokken om een uur of half zeven en zochten een plek om te eten. Het geen voortreffelijk lukte. Wim had (weer) pizza, ditmaal een zelf samensgestelde, en ik nam mijn geliefde César Salade, die zo groot was dat ik een deel moest achterlaten.
Naar huis, in de regen, die, naar we hoorden, de volgende dagen ons zeker zal vergezellen, met nog erge koude er bij ook, dus, waar we aan gewend waren in Nederland, is hier nuu ook aan de hand. Een voorjaar dat veel later komt dan " normaal".
Leuke stad, hoor, Chicago. Morgen nog een hele dag!
Els
Wat een leuke en wervende beschrijving van de dag, Els, ik zou warempel zin krijgen een kijkje in Chicago te nemen!!
BeantwoordenVerwijderen